Iria Bouzas

Chámome Iria Bouzas, son de Vigo pero obrigada pola necesidade, fai 14 anos que vivo en Madrid.

Vídeo Recomendado:

Levo toda a vida tentando defender o galego e con él, defender Galiza que é unha das cousas que máis quero na vida. Desgraciadamente levo toda a vida a facer esa defensa en perfecto español.

Teño a inmensa sorte de estar rodeada de xente que, inda que as veces teñan que ter moitísima paciencia coa vea terca que herdei do meu avó, adican parte do seu tempo a facerme pensar.

Dándolle voltas á cabeza cheguei a unha conclusión que non me deixou nada contenta con min mesma: ¡Son unha hipócrita!

Levo anos poñendo a escusa da distancia para non facer nación da única forma que eu podo facela, escribindo en galego.

Galiza leva séculos agonizante. A nosa Terra, o noso país está a morrer, e moitos de nós miramos para ela pedíndolle que resista sen facer nada por darlle osíxeno.

Vivir fora da Galiza nunca foi impedimento para ningún galego para poder seguir facendo país. Os emigrantes mantiveron os nosos costumes, a nosa lingua e a nosa cultura vivos, simplemente vivindo aferrados a eles.

O pai do galeguismo, Castelao, transformou a súa dor por estar lonxe da súa patria no noso combustible para loitar por ela.

E eu, Iria Bouzas unha galega de Vigo que vive físcamente lonxe pero co corazón posto na nosa casa, non quero seguir sendo unha hipócrita.

Ben sei que non vou escribir obras mestras en galego, terei que loitar en cada palabra que escriba contra o esquecemento e mesmo vou ter que quitarlle o po os meus libros de gramática e darlles un bo repaso.

As editoriais de libros en galego xa me teñen como clienta pero agora van verme casi como a unha amiga. Teño o propósito de ler en galego ate que o erguerme polas mañás o meu primer pensamento sexa na miña lingua nai.

Sei que vou ter que apretar as mans ao decatarme de que publico algunhas cousas con algunhas faltas de ortografía e que terei que tomar un Almax cando lle dea algunha patada a nosa gramática.

Pero vou avisando de que non penso pedir perdón. Tentarei mellorar con todalas miñas forzas pero vou publicar todo o que me deixen no idioma no que choro, o galego.

Pódenme criticar. A partir de agora, cando escriba en galego non estarei a facer xornalismo. Tampouco estarei a facer literatura. Estarei ocupada facendo algo moito máis importante,

¡Dende agora, eu Iria Bouzas, estou a facer Galiza!

¿Axudádesme?